قامت بلند شب یلدا
دی ماه، در ایران كهن، چهار جشن، در بر داشت. نخستین روز دی ماه و روزهای هشتم، پانزدهم و بیست و سوم، سه روزی كه نام ماه و نام روز یكی بود. بنا بر گاه شماری كهن هر یك از سی روز ماه، نامی ویژه دارد، كه نام فرشتگان است. نام دوازده ماه سال نیز در میان آنهاست. در هر ماه روزی را كه نام روز با نام ماه یكی باشد، جشن می گیرند، و در این سی روز ماه، سه روز آن «دی» نام دارد و هر سه روز را در گذشته جشن می گرفتند. امروز از این چهار جشن تنها شب نخستین روز دی ماه، یا شب یلدا را جشن می گیرند، یعنی آخرین شب پاییز، نخستین شب زمستان، پایان قوس، آغاز جدی و درازترین شب سال. واژه یلدا سریانی و به معنی ولادت است. ولادت خورشید (مهر، میترا) و رومیان آن را «ناتالیس انویكتوس» یعنی روز «تولد مهر شكست ناپذیر» نامند. زایش خورشید و آغاز دی را، آیین ها و فرهنگ های بسیاری از سرزمین های كهن آغاز سال قرار دادند، به شگون روزی كه خورشید از چنگ شب های اهریمنی نجات می یافت و روزی مقدس برای مهرپرستان بود
یلدای مهر و عشق
پاییز آخرین رمقش می دهد زدست
امشب، شب تولد فصلی دگر بُوَد
نوروز دیگری است
یلدا رسد ز راه
آغاز فصل سرد زمستان و باد و برف
دراین هوای سرد،گرم است خانه ها
جمعند دورهم،دلها قرین مهر
درپیش روی ما، ظرفی پر از انار
آن سوی، هندوانه و آجیل و توت خشك
دیوان خواجه باز، دلها پر از نیاز
فالی و شعروشور، یلدا پراز غرور
پاییز سفر به خیر
زمستان خوش آمدی
«جاوید» باد سُنّت نیكوی این دیار
نوروز ِفصل سرد
یلدای مهر و عشق
شب یلدا و عید قربان همگی مبارک امیدوارم همیشه لبخند بر لب داشته باشید و شاد و سرحال باشید
در پناه حق
شراره